«Η αφύπνιση της πανεπιστημιακής κοινότητας από τον λήθαργό της απαιτεί τομές». Αυτό δηλώνουν 103 πανεπιστημιακοί του Νομικού Τμήματος Αθηνών, οι οποίοι υπογράφουν και κείμενο στήριξης στο διοικητικό συμβούλιο της Νομικής Σχολής για την πρόσφατη απόφασή του να ληφθούν μέτρα περιφρούρησης της σχολής και απομάκρυνσης των εξωπανεπιστημιακών από τους χώρους του κτιρίου της οδού Σόλωνος.

Το κείμενο έχει ιδιαίτερη αξία καθώς καταδεικνύει την απαξίωση του δημόσιου πανεπιστημίου. «Φόβος», «ψυχολογική βία», «καταστροφή της δημόσιας περιουσίας», «καπηλεία των φοιτητικών αγώνων», «χρήση θεσμών για ιδιοτελείς σκοπούς» υποστηρίζουν οι πανεπιστημιακοί ότι είναι γνώριμες -ίσως και μόνιμες- καταστάσεις στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Δυστυχώς εδώ και χρόνια αυτά λέγονται, και ουδείς έπραξε κάτι. «Είμαστε βραδείας καύσεως» μου ανέφερε χθες πανεπιστημιακός για να δικαιολογήσει τα καθυστερημένα αντανακλαστικά της πανεπιστημιακής κοινότητας. Η αξία της δήλωσης των 103 της Νομικής ενισχύεται από το γεγονός ότι, μέσω της δήλωσής τους, δείχνουν πως θέλουν να περάσουν στην αντεπίθεση για να προστατεύσουν το δημόσιο πανεπιστήμιο που συνεχώς απαξιώνεται.

Οι πανεπιστημιακοί είναι δάσκαλοι και σίγουρα δεν είναι το φόρτε τους να συνδιαλέγονται με αναρχικούς, εξωπανεπιστημιακούς, «γνωστούς αγνώστους». Είναι δε κατανοητό ότι πολλές φορές η κοινή γνώμη δεν γνωρίζει τις ευαίσθητες ισορροπίες που απαιτούνται να τηρηθούν εντός του ΑΕΙ, με αποτέλεσμα οι αποφάσεις των οργάνων να μοιάζουν πολλές φορές άτολμες. Ομως, άλλο είναι αυτό και διαφορετικό αυτό που εκπέμπουν στην κοινή γνώμη εδώ και χρόνια οι πανεπιστημιακοί.

Δυστυχώς, οι περισσότεροι είναι άνθρωποι φοβισμένοι, χωρίς εκτόπισμα. Ξέρουν το πρόβλημα αλλά φοβούνται να το πουν. Στις συζητήσεις τους συμφωνούν ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο, αλλά διυλίζουν τη διατύπωση της όποιας δημόσιας δήλωσής τους. «Τα λέτε επώνυμα όλα αυτά;» «Θα προτιμούσα να με προστατέψετε» απαντούν…Tου Αποστολου Λακασα

Να μην δέχονται λοιπόν, τον τίτλο του πρυτάνεως, άνθρωποι φοβισμένοι και χωρίς εκτόπισμα.

Το όραμα του εβραϊκής καταγωγής και οφθαλμιάτρου το επάγγελμα, Λούντβιχ Τσάμενχοφ ή Dr. Esperanto, δεν ήταν ένα απλό πείραμα γλωσσικού εργαστηρίου. Ο εμπνευστής της προσέβλεπε μέσα από έναν κοινό γλωσσικό κώδικα, στην προ-οπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης μέσω ενός γλωσσικού εναρμονισμού, που θα αποδέσμευε την ανθρώπινη κοινωνία από φραγμούς και προκαταλήψεις: ένας διεθνισμός των σημείων και των σημαινομένων.

Η εσπεράντο, όπως κάθε ουτοπία, συγκίνησε και απώθησε ταυτόχρονα ετερόκλητες κοινότητες: σοσιαλιστές και ιακωβίνους, μπολσεβίκους και μπλανκιστές από τη μια, Γερμανούς σοσιαλιστές («αστική ανοησία»), σουφραζέτες, ναζί και Ενώσεις Ειρήνης, από την άλλη.

Ο φιλοτελισμός τής αφιέρωσε το 1925 ένα γραμματόσημο, ενώ συχνά «μπήκε στο ίδιο τσουβάλι» με τη μασονία. Το euro κάλλιστα μπορεί να θεωρηθεί, εκ των υστέρων, ως η «εσπεράντο των ευρωπαϊκών συναλλαγών». Ενας κόσμος, μία γλώσσα, ένα όραμα: ο Πύργος της Βαβέλ να επανέλθει στην προτεραία κατάσταση. Ο κόσμος δεν έγινε καλύτερος, ούτε όταν αποδεχόταν την πρόταση του Τσάμενχοφ ούτε όταν την δίωκε. Ο, τι παρέβλεψε ο Τσάμενχοφ ήταν ότι η γλώσσα δεν είναι απλώς ένα «σύστημα κωδίκων», που αναπαράγεται με τη γραφή και την ομιλία.

Αν «η έλλειψη πατρίδας γίνεται παγκόσμιο πεπρωμένο» (Χάιντεγγερ), η (μητρική) γλώσσα παραμένει το μοναδικό «σεντούκι», απ’ όπου ο άνθρωπος μπορεί να αντλήσει τους θησαυρούς της γνώσης και της μνήμης. Η ελπίδα παραμένει πολύγλωσση, η εσπεράντο, δυστυχώς, άλαλη.
Του Κωστα Θ. Καλφοπουλου

Στην μέχρι τώρα πορεία μου στα σχολεία, τις βάσιμες υποψίες που είχα, ότι κάποιοι μαθητές μου, ίσως να είναι δυσλεξικοί, με ελάχιστους γονείς μπόρεσα να συνεννοηθώ.  Εντύπωση μου κάνει πάντα, πόσο αρνητικοί είναι πολλοί γονείς, όχι μόνο στο να δεχθούν την πιθανότητα υπάρξης κάποιου μαθησιακού προβλήματος, αλλά ακόμα και να εξεταστούν τα παιδιά τους απο ειδικούς.   

Ο κ. Σ. Ν. Αλαχιώτης είναι καθηγητής Γενετικής.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο kathimerini.gr ο κ. Φθενάκης εξηγεί ότι οι επιστημονικές έρευνες καταδεικνύουν ότι οι εκπαιδευτικές επενδύσεις με τη μέγιστη κοινωνική ωφέλεια είναι αυτές που γίνονται στην προσχολική αγωγή, το θεμέλιο μαθησιακής διεργασίας. Στην Ελλάδα, το κέντρο βάρους παραμένει στη σύναψη ανάμεσα στο Λύκειο και το Πανεπιστήμιο. Επίσης, αναφέρεται στην ανάγκη για ενεργητική συνεργασία εκπαιδευτικού και γονέα και, ταυτόχρονα, την επέκταση του χώρου εκπαίδευσης έξω από τη διδακτική αίθουσα. Αναφέρετε στη σημερινή γενιά ως αυτή του youtube, αναλύει τον τρόπο με τον οποίο η νευροεπιστήμη, αλλάζει όσα ξέραμε για τη μαθησιακή διεργασία και επαινεί το ρόλο του ανοικτού πανεπιστημίου στη σύγχρονη ανώτατη εκπαίδευση.

Η έκθεση που παρουσιάζεται από προχθές στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Κουμπάρη κατάφερε να κάνει εικαστικό γεγονός παλιά φορέματα, παλιά έπιπλα, στιγμές και όψεις μιας κοινωνίας που έκανε τα πρώτα της σταθερά βήματα σ’ αυτό που λέμε αστική κοινωνία, όταν αυτή άρχισε να ξαναδιαμορφώνεται μετά τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο. Ασφαλώς δεν ήταν η παλιά αστική τάξη του 19ου αι. και του Μεσοπολέμου. Ηταν οι νέοι αστοί που έφτασαν στις πόλεις για διαφορετικούς λόγους ο καθένας στις διαφορετικές χώρες του κόσμου κι άρχισαν να προσπαθούν να προσαρμοστούν στις ζωές των πόλεων. Ηταν οι νεοαστοί που δεν κουβαλούσαν κανένα οικογενειακό όνομα, καμία οικογενειακή αστική παράδοση. Αρχισαν απλώς να βάζουν στη ζωή τους ηλεκτρικά οικιακά σκεύη, ν’ αφήνουν πίσω τους τις παραδόσεις των μικρών τόπων απ’ όπου προήλθαν οι ίδιοι ή οι γονείς τους, τόλμησαν οι γυναίκες να φορέσουν μίνι φούστα και οι άντρες ν’ αφήσουν μούσι, τρελαίνονταν να χορεύουν ρυθμούς που για την αμέσως προηγούμενη γενιά ήταν σχεδόν ύβρις και ιεροσυλία, διεκδικούσαν με άλλον τρόπο τη συμμετοχή τους στην πολιτική, έφτιαξαν κινήματα, συγκρούστηκαν, αμφισβήτησαν, καθιέρωσαν νέα «γλώσσα» στις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Η δεκαετία του ’60 εξακολουθεί να γοητεύει, να συγκινεί, να αποτελεί σημείο αναφοράς για πολλές από τις συμπεριφορές που σήμερα κανέναν δεν ξενίζουν. Το περίεργο είναι ότι αυτά τα συναισθήματα δεν τα νιώθουν μόνο εκείνοι που βίωσαν άμεσα, λιγότερο ή περισσότερο έντονα, τα πολλά μεγάλα και ακόμη περισσότερα μικρά γεγονότα που έχουν ηλικία γέννησης σ’ αυτή την πλούσια δεκαετία. Το περίεργο είναι ότι για όλους είναι ένα σημείο αναφοράς, μια αρχή, μια αφετηρία, ένα παράδειγμα, αφορμή για νοσταλγία σε μια εποχή που δημιουργούσε, αμφισβητούσε, τολμούσε, ανέτρεπε, πρότεινε, αναζητούσε. Με μια κουλτούρα. Tης Ολγας Σελλα

Πρόκειται μήπως να υποστούν μια οποιαδήποτε, συμβολική έστω, οικονομική μείωση όσοι εκ του πολιτικού προσωπικού, υπουργοί ή πρωθυπουργοί, διά πράξεων ή παραλείψεων οδήγησαν την Ελλάδα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας; Μήπως πρόκειται να κατονομασθούν έστω αυτοί που έφταιξαν και οι συγκεκριμένες αποφάσεις τους, ώστε να ξέρουν οι Ελληνες; Ή μήπως, ως συνήθως, η συντεχνία του Κοινοβουλίου θα αρκεστεί σε γενικόλογους αφορισμούς και όλα θα σβήσουν μέσα σε ένοχη σιωπή; Η ραχοκοκαλιά της πατρίδας μας, εργαζόμενοι και επιχειρηματίες, επιστήμονες και εργάτες, όσοι κρατούν τις υπηρεσίες ανοιχτές, οι γιατροί της αυταπάρνησης, οι δημιουργικοί υπάλληλοι, με μια λέξη οι νομιμόφρονες φορολογούμενοι, τα υποζύγια των προϋπολογισμών, κοινώς τα κορόιδα, απαιτούν πλέον δικαιοσύνη χωρίς εκπτώσεις. Περιμένουν.
Tου Σωκρατη Tσιχλια

Εμείς βεβαίως, πάντα απο την Ευρώπη ξεσηκώνουμε τα “κακώς κείμενα”! Όταν οι Mitterand, και Gonzales επένδυαν για την πατρίδα τους, εμείς”απολαμβάναμε” τα ωφέλη του σοσιαλισμού, ξεπατώνοντας τα ταμεία μας.  Αργότερα, αφού ευφράνθηκε το πνεύμα μας και χόρτασε η ψυχή μας είπαμε να αλλάξουμε το βιολί. Και απο τον σοσιαλισμό μεταβήκαμε σε κατι πιο ριζοσπαστικό! Αλλά τα ταμεία, ταμεία! Μιά δουλειά έχει μάθει ο Έλληνας, απο απαρχής του κόσμου, δεν την ξεχνά! Για τον έρημο τούτο τόπο τί έγινε; Απλά. Από “πάπιες  μπλέ”μεταπίπτει σε “πράσιν΄άλογα” και αντιστρόφως! (Αλλά τα ταμεία, ταμεία…)

Κατά διάφορες ελληνικές δοξασίες οι καλικάντζαροι ήταν άνθρωποι με κακιά μοίρα μεταβαλλόμενοι σε δαιμόνια, γίνονται δε καλικάντζαροι αυτοί που έχουν γεννηθεί μέσα στο Δωδεκαήμερο εκτός και αν βαπτισθούν αμέσως, ή εκείνοι στους οποίους ο ιερέας δεν ανέγνωσε σωστά τις ευχές του βαπτίσματος, τα τερατώδη βρέφη, ή κατά τους Σιφναίους όσοι πέθαναν στο Δωδεκαήμερο ή αυτοκτόνησαν, στη Μακεδονία: όσοι δεν έχουν ισχυρό Άγγελο για να τους προστατεύει από τον Σατανά. Οι καλικάντζαροι έρχονται (βγαίνουν) τη παραμονή των Χριστουγέννων, από «το κάτω κόσμο» τον Άδη. Συνήθη μέρη που μένουν μετά τον ερχομό τους είναι οι μύλοι, τα γεφύρια, τα ποτάμια και τα τρίστρατα (μεγάλα μονοπάτια) όπου παραμονεύουν μόνο κατά τη νύκτα και φεύγουν με το τρίτο λάλημα του πετεινού.  Εκτός του Δωδεκαήμερου τον υπόλοιπο χρόνο μένουν στα έγκατα της γης και πριονίζουν το δένδρο που κρατά τη γη (παραλλαγή του μυθικού Άτλαντα). Βγαίνουν δε στην επιφάνεια κοντά στο τέλος της εργασίας τους, από το φόβο μήπως τελικά η ετοιμόρροπη γη τους πλακώσει, όταν δε κατεβαίνουν βρίσκουν το δένδρο ακέραιο και ξαναρχίζουν το πριόνισμα. Το δένδρο των Χριστουγέννων συμβολίζει αυτή ακριβώς την ακεραιότητα και τη Θεϊκή δύναμη και προστασία με την παρουσία του Χριστού.